Na 3,5 jaar kanker(borst met uitzaaiingen), euthanasie

[ber28]

Hallo, Mijn moeder heeft na 3,5 jaar borstkanker er zelf een einde aangemaakt door euthanasie te laten plegen.
Dit was een erg eng en heftig moment.
Eerst overleed haar moeder aan (mijn oma) alvleesklier kanker na een lang ziekbed, toen het jaar erop moest mijn moeder naar het bevolkingsonderzoek voor borstkanker, en daar vonden ze waar iedereen voor vreest ,een knobbeltje. Nu dan wordt je doorgestuurd naar het ziekenhuis en krijg je onderzoeken ,dus tja mevr u heeft inderdaad borstkanker en wat wilt u nu doen? Mijn moeder zei: haal die borst er maar af ,dan is de tumor ook meteen weg. Oke borst eraf, chemo hier , chemo daar, bestraling hier , bestraling daar, tumor weg dachten we met zijn allen, en nu zouden we weer verder kunnen met ons leven. Niet dus.
Was de tumor overgesprongen (ondanks de chemos en bestralingen). Ma zei , haal dan van deze borst dan alleen de tumor weg ,dan komt het wel goed. We gaan ervoor, positivisme alom. Tumor weg, abces voor in de plaats... we werden er niet goed van....... Ondertussen verder met de meest erge chemo s die je je maar kan bedenken. Abces wordt verwijderd. Abces weg, Borst ineens supergroot en rood en warm,en allemaal vlekken over dr huid verspreid niet normaal, wij in angsten wat dat nou weer zou zijn. Wij naar de dokter terug, toen kregen we het ergste nieuws te horen dat je je maar kunt bedenken (dachten we toen) De arts zei dat mam niet meer zou genezen en dat de chemo's die ze nog zou krijgen alleen levensverlengend zou zijn. Maar mijn mams bleef volhouden dat die kanker haar niet onderdoor kreeg, en wij stonden met zijn allen achter dr. Dus kreeg ze de heftigste chemo: je nagels laten los en je darmen zijn onwijs van streek, en daarnaast gaan je nagels van je voeten en je handen een soort van rotten.Dat was echt onmenselijk.Heel heftig. Maar mam bleef positief. Ze heeft op een gegeven moment wel de chemo gestopt en gezegd dat ze geen chemo meer wilde hebben omdat ze de rest van tijd wel menswaardig wil leven.We gaan door zei ze dan tegen me.Toen op een gegeven moment zei mam van ik gaat mijn veertig jarig huwelijksfeest met pap eerder vieren niet in 2007, maar in nu in 2006, dus we vieren eigenlijk dan het 39jarig huwelijksfeest. Ik zeg moet je doen mam, dan kan niemand je dat meer afpakken. En precies op die dag had mam geen pijn, het leek net of het zo had moeten zijn.Toen op een gegeven moment moest ze weer naar de dokter toe voor controle en die zei dat haar volgende doel (haar verjaardag op 20 april ) wel erg ver was.En ze dat ws niet zou halen (boem weer een klap in ons gezicht...)Toen had mam zo iets van dan moet ik mijn euthanasie verklaring maar in orde gaan maken. Ondertussen waren die vlekken nog heftiger geworden en nog meer verspreid, overigens in die vlekken zaten bultjes en dat was dus ook kanker, zei de arts. Mam voelde op een gegeven moment ook overal pijn, maar de artsen bleven maar volhouden dat het alleen de borstkanker was die uitgezaaid was op dr huid en niet naar binnen naar de organen. Ik zelf had mijn twijfels erover.
Maar goed dat terzijde. Mijn moeder moest nu dus een datum gaan uitkiezen wanneer ze de euthanasie wilde laten uitvoeren. Dat werd 12 februari, ik zal die dag nooit vergeten wat een rot moment was dat zeg.
Ze lag op bed en de doketer plus assistente was er en ik en natuurlijk mijn vader, vriend en broer ...Op een gegeven moment toen mam iedereen had toegesproken en ze iedereen had bedankt zei ze tegen de arts dat hij het mocht inspuiten, dus mam kreeg haar injectie en dacht ws zelf dan doezel ik zo in ,maar dat middel werkte zo snel dat ze ineens angst in dr ogen had en had willen zeggen van ho stop ik wil toch niet verder.Ze keek mij daarbij aan en ik kon helemaal neits doen, ik heb zitten gillen van jewelste en mijn vriend hield zijn hand voorm ijn ogen dat ik de rest niet zag, daarna kreeg ze het middel waar dr hart van stopte en toen was ze er niet meer tenminste niet geestelijk wel lichamelijk. Het was een erg heftig moment en ik kan me niet heugen dat ik ooit zo over de rooie ben geweest als toen. Ik had dus geen" fijne herinnering" hieraan. Dus heb ik de week daarna de sleutel van de familiekamer gehad en ben geloof ik wel tientallen keren geweest ,met al haar vrienden die haar wilde zien en natuurlijk mijn vrienden en mijn vriend en broer en paps. Toen lag mijn moeder er heel mooi bij en ik ben daarom ook nu wat rustiger heb een betere herinering aan mijn moeder.
17 februari was de crematie en ik geloof dat er wel 150 mensen kwamen , het was heel heel mooi om te zien hoeveel mensen om mijn moeder hebben gegeven. En welke gedichten er naar voren kwamen , ik had zelf ook een gedicht geschreven (wel van het internet overgenomen,maar dat doet er niet toe het gaat om het gevoel:)

Er zijn geen woorden voor een zieke
van wie je weet , zij redt het niet.
Je streelt haar wang , je ziet haar ogen.
Je bent bevangen door verdriet
Toch ben je dankbaar voor haar einde
dat na zoveel moedig strijden kwam.
Omdat het niet alleen haar leven ,maar
ook haar lijden overnam.

Nooit was iets teveel
je bezat zoveel liefde
en wij kregen allemaal ons deel.
Er valt nu een groot gat
op de plaats waar eens
onze dierbare moeder, oma en tante zat.
Je blijft altijd in onze harten voortbestaan
ook al is het heel erg moeilijk
zonder jou verder te gaan.

Deze heeft mijn tante voorgelezen ik kon het niet.

Na de begrafenis hebben we een condoleance gehouden ,deze was erg mooi.
Op 17 april (3 dagen voor haar verjaardag) hebben we haar as verstrooid op de crematieplaats waar haar moeder en vader( die 2 jaar daarvoor overleden was ook aan kanker) ook liggen.
Dit was een erg mooi moment. Ik weet nu ook wat ik moet kopen ter herinnering aan haar. Want na het verstrooien van het as , zat er een lieveheerstbeestje op een grasspriet ,die helemaal onder het as zat, en toen wist ik dat ga ik kopen. Op het moment dat ik het as verstrooide scheen er pcies op die plek een zonnestraal.... heel mooi. En op 24 november ga ik naar de bomen voor het leven dag . Dat lijkt me ook een heel mooi iets om mijn moeder te herinneren. Ze hield altijd van beestjes en natuur dus vandaar.
En nu 3 maanden later is het bijna moederdag, ik heb het er op dit moment wel moeilijk mee, dat ik niet naar mijn moeder kan gaan.,maar we zoeken haar wel op. We gaan zondag naar de crematieplaats en daar brengen we een plant waar ze altijd van hield en die zetten we op die plek neer. .... Het positieve is dat we op mijn moeders crematie dag een hond hebben gekocht (ocean) een newfoudlander, zij heeft ons er onwijs doorheen gesleept.
Het is nl niet alleen mijn moeder die kwijt zijn , ook mijn schoonvader, die hebben we de in januari moet cremeren (ook overleden aan kanker ).
Bij mijn schoonvader kwamen ze erachter doordat hij aan een onderzoek meedeed om te stoppen met roken, izjn leverwaarden schommelde teveel .